Jawel het is weer zover, het Ardennenkamp van 2015 begint weer. Dit jaar weer eens naar Belgie, de bakermat van de Ardennen. Hoewel we gaan dit keer naar een plek onder Leuven, wat eigenlijk niet tot de Ardennen behoort, maar een kniesoor die hierop let.
Zondag ochtend om kwart voor 9 is nagenoeg alle leiding al present en ook het vrachtwagentje voor het vervoer van de spullen staat gereed om alle bagage van de kinderen naar Belgie te brengen. We zijn Jelco’s vader (Mark) hier enorm dankbaar voor. Ook dat hij er zaterdag middag al was om de spullen die mee moeten alvast in te laden. Trouwens de meeste lijdingx waren zaterdagmorgen om 9 uur al druk in de weer om alle spullen uit te zoeken, klaar te zetten, te controleren, boodschappen te doen en de grote tent op te halen. Dit duurde tot ca. 16.30 uur, maar je moet toch goed voorbereid op pad he.
Goed nadat de kinderen aanwezig waren, de bagage in het busje zat (en Mark en Michiel alvast vertrokken), we Aik’s geweldige voordracht hebben gehoord en gecontroleerd was of iedereen er was (Martijn waar ben je?) konden we langzaam vertrekken. Het was een veelbelovende start, de zon scheen, we lagen voor op planning en iedereen had er zin veel in.
We hadden een kopgroep van 4 auto’s en 2 reden daar 5 minuutjes achter. Hoewel na een geweldige last second manoeuvre van Marion was ze haar achtervolger kwijt. We hadden met z’n allen afgesproken bij het laatste tankstation voor de Belgische grens en zoals altijd klopte onze planning exact. Zo’n 10 minuten voor de pauze reden we weer met alle auto’s bij elkaar en stopten we voor een kop koffie, een plas en wat eten. Ook Thijs (die van elders kwam) sloot zich aan. Op naar het Hopper terrein in Sint Joris Weert. Onderweg betrok het weer trouwens al een beetje, de weersverwachting zou toch niet uitkomen?
We hadden afgesproken om de kinderen op een mooi bosrijk plekje te droppen en zo gezegd zo gedaan. Op de rand van het bos werden de patrouilles er op verschillende plaatsen uitgezet en gewapend met een kaart van de omgeving en gekleed in een mooi veiligheidshesje gingen ze op pad. Een aantal lijdingx waren gelijkt doorgereden om Mark en Michiel te helpen om de vrachtwagen uit te laden. Inmiddels was het weer van bewolkt naar motregen gegaan.
De locatie waar we nu zitten is geweldig. Midden in het bos en alles voor handen. Douche en toilet gebouw op nog geen 100 meter afstand, mooie vuurplaats midden in het kamp en een enorme ruimte om ons heen. Ook is er een hoofdgebouw op ca. 500 meter van ons af waar we internet kunnen gebruiken.
Nadat alle lijdingx gearriveerd waren, het busje al uitgepakt was en het inmiddels flink regende, besloten we om maar alvast de grote lijdingx tent op te zetten. De weersvoorspelling was dus helaas uitgekomen. Het zou eigenlijk omgekeerd moeten zijn, met regen weggaan en met zon aankomen, jammer joh.
Maar verder niet getreurd, het gezamenlijk opzetten van de tent ging prima en iedereen deed zijn ding. Ondertussen kwamen de patrouilles een voor een binnendruppelen en begonnen met hun tent opzetten en een keuken pionieren. Dit natuurlijk onder genot van flinke regen. Uiteindelijk ging dit allemaal eigenlijk heel voorspoedig en zonder veel problemen had iedereen om ca. 18.00 uur de tent en keuken staan en waren alle spullen en bagage op hun plek. De regen was even vergeten om te vallen en van dit droge moment werd gebruik gemaakt om te hakken en een vuurtje te maken. Ardennenkamp op zijn best. Tijd ook om de boodschappen aan de patrouilles uit te delen en te beginnen aan onze traditionele Italiaanse avondmaaltijd. Dit werd ook door verschillende kinderen enthousiast bevestigd. (Lekker macaroni!).
Het blijft altijd mooi om te zien dan alle kinderen zich zelf prima redden met het maken van hun avondeten.
Na het eten werden er nog wat spelletjes gedaan en werden er een aantal boomstammen wat ingekort. Het vuur knetterde lekker en de regen had een wat langere pauze. We besluiten om nog met z’n allen een avond wandeling te maken en de buurt een beetje te verkennen. Na de wandeling gaan de meeste kinderen zich al uit zichzelf zich bedklaar maken en zit de lijdingx nog wat na te kletsen bij het kampvuur.
Uiteindelijk liggen we allemaal moe maar zeer voldaan met een glimlach op het gezicht in onze slaapzak. Op naar morgen.
