Na een goede nacht, kwam daar een zware domper…. de vrouwen van Jeffrey bleken zich klaar te maken voor vertrek! Dit maakte dat Jeffrey zelf uiteindelijk de afwas stond te doen en met een gebroken (dromen) hart achter bleef. Dag Dagmar, dag Fatima, Komt wel goed Jeffrey….
En weer was daar de zon! Waar hebben wij het toch aan verdiend? Nu we steeds verder in de week komen, wordt er steeds later opgestaan. Pas rond 9:30 uur was er echt leven op het terrein.
Er werd rustig gedoucht, ontbijt gemaakt en afgewassen en plots was het al 11:15 uur, tijd om te gaan! Gelukkig kon Bianca, na wat autopech bij de supermarkt, toch nog op tijd aansluiten bij de activiteit van vandaag.
In de auto vertrokken we naar Kapellen, waar we gingen spoorfietsen. De fietsen stonden al klaar en al vrij snel konden wij, verdeeld in groepjes van 5 personen per fiets, op weg. Wow…. dat viel tegen! Er zaten maar 2 paar trappers op en geen versnellingen. We hebben ons KAPOT gefietst.
Onderweg moesten we afstappen om slagbomen te openen, wissels om te zetten en de kar te draaien op de draaipunten, ondertussen konden we gelukkig nog wel genieten van de mooie omgeving; bos, vennetjes en weides. Na 5 km arriveerden wij bij de pauzeplek, Station Noord.
Bij Station Noord kreeg iedereen 2,- vrij te besteden. Direct vulde de hele zaak zich met onze scouts. Toen de lijdingx verse soep wilden bestellen, bleek deze op te zijn. Op de een of andere manier hadden zij niet het idee dat dit een direct verband had met de aankopen van onze kids.
Na een half uur werden de ijspapiertjes en de koekzakjes in de prullenbak gegooid en konden de jongelui het niet laten om even de speeltuin uit te proberen en te ontdekken hoeveel Scouts er op een plastic auto pasten.
De echte helden besloten om een stap te wagen op het nabijgelegen militairterrein waar op dat moment kleine vliegtuigjes opstegen. Na het zien van deze acties besloot de lijdingx dat het waarschijnlijk een beter en veiliger idee was dat de Scouts vast vooruit terug fietsten.
Onder luid gejoel vertrokken de jongelui op de fietsen. De lijdingx genoten van een broodje in de zon, wat een rust! Zij vertrokken 15:29 uur, iedereen moest voor 15:30 uur vertrokken zijn, kon net.
Op de terugweg bleek dat het weer zeer plaatselijk veranderd was. Een enorme storm boven het spoor had ervoor gezorgd dat er, over een traject van 1 km, grote boomstammen het spoor op waren gewaaid en grote takken compleet waren afgescheurd en toevallig ook op het spoort terecht waren gekomen.
De lijdingx zagen deze ravage van een afstand. 4 moedige mensen hadden besloten om tussen de Scouts en de lijdingx op te stappen en fietsten dus net voor de lijdingx. Als ware helden sprongen de lijdingx voor hen in de bres. Zij commandeerden de langzame scouts te wisselen, zodat zij de weg voor iedereen vrij konden maken.
Axel en Aik zorgde voor de snelheid en Krijn en Marion sprongen ondertussen van de kar om iedereen in veiligheid te brengen. Oef… het was maar net gelukt.
Bij terugkomst zaten de Scouts de lijdingx op te wachten met een grote glimlach en vragende ogen… Hoe was het? Hebben jullie ook gezien hoe hard het hier gestormd heeft? Prachtig, wat een lui!
Op de terugweg moesten we over de ring bij Antwerpen en bleek er een omleiding te zijn. Dit alles zorgde ervoor dat we vrij laat bij de Lidl aankwamen. Maar… gelukkig bleek iedereen nog in goede doen en werden de boodschappen vrolijk gehaald.
De kids waren enorm opgelucht, eindelijk weer naar de winkel. Ook zij hebben door dat je nooit geld moet overhouden na een kamp, omdat dit dan volgend jaar door je ouders in mindering wordt gebracht. Dus we waren weer een enorme bult chips en snoep rijker.
Op het kampterrein werd er snel gekookt, want er stond ons nog een leuk avondprogramma van de Roverscouts te wachten. Rosti, spinazie en worst bleken favoriet. En ineens kregen wij onverwachts bezoek… Rene en Linda met snoep en koud bier! Wees welkom, wat gezellig!
We hebben nog nooit zoveel bezoek gehad als dit jaar. Rene en Linda wisten het kampterrein te vinden, omdat zij ons zondag uit de brand hadden geholpen met het vervoer. Enorme dank nog daarvoor.
Rond 21:15 uur werd het avondspel gestart; een smokkelspel! De jongelui moesten zilver (Dennenappels met aluminiumfolie), diamanten (zakjes met geplette pepermuntjes) en cocaine (zakjes mail) smokkelen en de lijdingx waren de douane. Het spel werd fanatiek gespeeld en de creativiteit van de jongelui werd steeds groter.
Uiteindelijk werd er door de lijdingx steeds minder gevonden en bleken de Scouts hen te slim af te zijn. Colin bleek een echte boef en kon rennen voor zijn leven, Iris bleek de hele avond met drugs onder haar arm rond te hebben gelopen, Jasper had zijn handelswaar in zijn zaklamp gestopt en Enzo bleek het tussen zijn broek en onderbroek te hebben.
Tijdens het doorzoeken bleek dat toch niet al het zakgeld op was. Overal kwamen de munten uit rollen en ook het snoep leek de jaszakken uit te groeien. Maar helaas, dit mocht niet afgenomen worden…
Om 23:00 uur was het spel afgelopen en volgde er een ware prijsuitreiking. Van de jongelui bleek de patrouille van Iris het meeste handelswaar te hebben gesmokkeld, boeven! In ruil daarvoor kregen zij een zak chips.
Van de lijdingx bleek Patrick het meest te hebben afgenomen, goed bezig! (kun je zien dat Patrick veel ervaring heeft binnen Scoga, hij weet ze precies te vinden). Patrick kreeg een prachtcadeau; een bierpakketje van Hopper!
De avond werd afgerond bij het kampvuur… Sorry, de avond werd afgerond bij een klein vuurtje. Eeuh… de avond werd afgerond bij een gloeiend hoopje hout wat maar geen vuur wilde worden. Beetje jammer, maar zelfs wij als ervaren Scouts kregen het vuur met dit natte hout niet aan. Toch was het gezellig, en laat.
De laatste kids gingen rond 01:00 uur naar bed. Helemaal niet erg, dan is het morgen mooi rustig onderweg. Wat was het een fijne dag.
